Archiwa tagu: praca

Praca dla seniora?

Praca dla seniora może budzić kontrowersje. Dla jednych jest to forma spędzania wolnego czasu z dodatkowymi profitami w formie pieniędzy, a dla drugich zajęcie, do którego po przepracowanych latach nie chcą wracać. Jakie prace proponujemy zarówno dla pierwszej jak i drugiej grupy ludzi?

Najważniejsze jest to, aby na emeryturze postawić na odpoczynek i pracę w tych dziedzinach, które naprawdę lubimy. Jeśli przez całe życie naszą pasją było pieczenie ciast – dlaczego teraz, kiedy mamy więcej wolnego czasu nie moglibyśmy dodatkowo zarobić na tym paru groszy…?

  1. Kucharz, cukiernik, piekarz. 

Każdy z nas ma ulubione potrawy, które lubi robić (i jeść!). Przynajmniej kilka razy do roku przychodzą okazje do ugotowania ulubionych potraw. Pierogi przed Wigilią, ciasta przed Wielkanocą, a może pączki przed Tłustym Czwartkiem? Możemy produkować je we własnym domu, a w dobie internetu sprzedawać w dowolny sposób i w dowolnym miejscu!

 2. Ochroniarz, parkingowy.

Bardzo popularna praca, o dość stałych stawkach godzinowych. Kontakt z ludźmi, ale także chwila wolnego na ulubioną książkę, to zdecydowanie mocne strony tej pracy. Jedynym minusem mogą być godziny pracy, które czasami obejmują też nocne dyżury.

 3. Praca w sklepie.

Tutaj mamy szeroki wybór – od kasjera, po osobę wykładającą towary na sklepowe półki. Przy większych zleceniach możemy także kontrolować jakość towarów. Zdecydowanie polecamy tę pracę dla osób, które lubią kontakt z ludźmi.

 4. Kolporter ulotek.

Ten typ pracy to zajęcie dla osób, które na pracę chciałyby poświęcić tylko kilka godzin tygodniowo. W zależności od wymogów pracodawcy możemy rozdawać je bezpośrednio ludziom, lub wrzucać do skrzynek.

 5. Opiekun do dzieci lub zwierząt.

Zdecydowanie przyjemna praca, w której możemy zarobić niezłe pieniądze! Od kilku godzin spędzonych z psem na spacerze, po niemalże całodzienną zabawę z dzieckiem. Oczywiście bywają tutaj lepsze i gorsze dni, ale zabawa jest gwarantowana!

Nasze propozycje to tylko niektóre z polecanych dla seniora zajęć. Warto przeglądać propozycje pracodawców, którzy czasami poszukują osób do bardzo ciekawych zajęć!

Seniorze! Zrób coś dla siebie zawodowo!

Jesteście świetnymi specjalistami, ekspertami doświadczonymi w swojej dziedzinie, Wasza wiedza jest niezwykle cenna dla organizacji. Być może jednak nie są Wam obce przynajmniej niektóre z obaw, z którymi borykają się dzisiejsi pracownicy.  Obawy te są naturalne i wynikają z tempa, w jakim przyszło nam żyć i pracować. Pytanie brzmi, czy pozwalamy im zawładnąć swoim umysłem i paraliżować go strachem, jak sobie z nimi radzimy, co robimy, żeby przekuć je w sukcesy?

Pewnie choć raz zdarzyło Wam się myśleć nad następującymi kwestiami:

  • Czy jesteście wystarczająco dobrzy, czy Wasi pracodawcy dostrzegają to, że jesteście ekspertami? Czy podołacie ich oczekiwaniom, mimo że jesteście coraz starsi?
  • Czy dacie radę pracować do 67 roku życia? Czy firma nie zechce zastąpić Was kimś młodszym?
  • Czy możecie i potraficie się dalej uczyć? Czy szkolenia nie będą dla Was zbyt trudne, zaawansowane, za szybko prowadzone?
  • Czy jeśli pójdziecie na szkolenie, Wasz pracodawca nie pomyśli, że brak Wam kompetencji?
  • Czy koledzy z pracy nie będą zdziwieni, nie wyśmieją Cię, że nagle chcecie się uczyć?
  • Po co właściwie macie się rozwijać? Czy w Waszym wieku ma to jeszcze sens? Czy nie jest za późno?
  • Czy będziecie w stanie pracować i jednocześnie się uczyć? Czy nie narobicie sobie zaległości w pracy? Czy rozwój nie będzie dla Was za dużym obciążeniem?

Obawy tego typu są naturalne i mogą towarzyszyć nawet takim specjalistom, jak Wy. Co możecie robić, aby jeszcze lepiej je minimalizować?

Przede wszystkim powiedzcie, swojemu przełożonemu, że zastanawiacie się nad takimi kwestiami. Opowiedzcie mu o barierach, które utrudniają Wam aktywność rozwojową – bez względu na to, czy są one obiektywne, czy subiektywne. Poniżej znajdziecie porady jak do takiej rozmowy się przygotować.

  • Jeśli taka rozmowa jest dla Ciebie zbyt stresująca spróbuj omówić te kwestie w swoim zespole, z osobami, z którymi masz dobry kontakt, przed którymi nie boisz się otworzyć. Być może współpracownicy mają podobne dylematy.
  • Zastanów się, czy znasz dostępne dla siebie w organizacji formy rozwoju. Rozważ, czy któraś z nich Cię interesuje i byłbyś jej w stanie spróbować, co może Ci w tym pomóc, jakiego wsparcia potrzebujesz.
  • Zrób analizę korzyści, jakie przyniesie Ci taka aktywność i poświęceń, które będziesz musiał poczynić. Sprawdź, która strona przeważa i co możesz zrobić, aby ponosić, jak najmniejsze koszty różnego typu.
  • Zastanów się, jakie formy uczenia się są dla Ciebie najlepsze. Czy wolisz tradycyjne książki, szkolenia z trenerem, zdobywanie wiedzy w miejscu pracy? A może lubisz korzystać podczas nauki z nowoczesnych technologii?
  • Zastanów się, jak zdobywane umiejętności możesz wykorzystać w pracy, kiedy jesteś na szkoleniu lub uczysz się od kogoś, pytaj o to zawsze swojego rozmówcę, partnera, trenera. Kiedy będziesz widział celowość swoich działań i ich przełożenie na codzienne zadania łatwiej będzie Ci podjąć trud.
  • Nie bój się prosić o wsparcie, pomoc, dodatkowe wyjaśnienia, możliwości ćwiczenia nowych kompetencji. Włącz w swój rozwój swojego szefa, a także kolegów z zespołu. Może stworzycie grupę, w której będziecie się wymieniać materiałami ze szkoleń lub znalezionymi w Internecie, ciekawymi publikacjami?
  • Jeśli jakaś forma rozwojowa jest dla Ciebie nieodpowiednia (np. nie przyswajasz za jej pomocą wiedzy, zabiera Ci to zbyt dużo czasu, męczy Cię taki sposób pracy) nie bój się jej porzucić i spróbować innych. Powiedz o tym swojemu przełożonemu, trenerowi. Narzędzia rozwojowe mają służyć Tobie, a nie Ty im.
  • Pamiętaj, że istnieje dużo możliwości rozwoju. Jeśli jeszcze nie jesteś pewien, która dla Ciebie będzie najlepsza, próbuj różnych po kolej. Bierz przy tym pod uwagę swoje preferencje. Jeśli np. nie lubisz czytać może lepszą formą przyswajania informacji będą dla Ciebie audiobook’i (książki, które czyta lektor, a które można odtworzyć z nagrania). Jeśli nie masz czasu na udział w konferencji może zainteresują Cię webinary – ich internetowe odmiany. Jeśli nie lubisz czytać z ekranu monitora może wystarczy wydrukować raport, podręcznik, prezentację.

Jak zaplanować swoją karierę zawodową, gdy jesteś po pięćdziesiątce?

Planowanie kariery to nie tylko ustalanie celów oraz podejmowanie decyzji co do tego jaką pracę chcemy wykonywać w przyszłości. To również uwzględnienie szeregu takich czynników jak: zainteresowania, kompetencje, marzenia, aspiracje czy oczekiwania, cele życiowe. By odpowiednio zaplanować i zaprojektować swoją ścieżkę kariery należy poświęcić czas i wykorzystać poniższe wskazówki. Wszak we współczesnym świecie, gdzie tempo zmian i poziom nieprzewidywalności są bardzo wysokie, musimy nauczyć się strategicznie planować swoją karierę. Nagrodą będzie satysfakcja z wykonywanej pracy.

Najważniejsze ogólne wskazówki:

• Poznaj siebie, swoje mocne i słabe strony, jakie posiadasz talenty i w czym jesteś naprawdę dobry – skup się na maksymalnym ich wykorzystaniu
• Poszukuj i eksperymentuj, jak już osiągniesz jakiś sukces – nie spocznij na laurach
• Systematycznie inwestuj w swój rozwój zarówno w pracy, jak i poza miejscem zatrudnienia
• Buduj i pielęgnuj relacje z ludźmi i wykorzystuj je w swoim życiu
• Bądź proaktywny i optymistycznie nastawiony do świata

Planowanie ścieżki kariery obejmuje 5 najważniejszych etapów:

1. Diagnoza własnego potencjału
2. Wyznaczenie misji
3. Określenie celów zawodowych i osobistych
4. Wybór metod realizacji tych celów
5. Zaprojektowanie ścieżki kariery

  1. Diagnoza własnego potencjału

Jest to pierwszy i jednocześnie bardzo ważny etap planowania ścieżki kariery. Służy określeniu swoich mocnych i słabych stron, dokonać tu należy oceny swojej atrakcyjności dla pracodawcy. Zaś biorąc pod uwagę rosnącą konkurencję i ilość aplikujących w stosunku do wolnych wakatów. Dynamika rynku pracy wymaga ciągłej analizy i podwyższania własnej wartości.

  1. Wyznaczenie misji

Równie ważny etap w definiowaniu naszej drogi zawodowej. Misja tym różni się od ogólnego celu zawodowego, że jest to ogólny kierunek osobistego i profesjonalnego rozwoju, obszary, którymi chcemy i możemy się zająć. Misja jest naszym swoistym kompasem – wizją końca, realizacji naszego celu. Ułatwia koncentrację działań na tych systematycznie przybliżających nas do realizacji przyjętych założeń.

  1. Określenie celów zawodowych i osobistych

Uszczegółowienie misji stanowią konkretne i zapisane w formie zdania twierdzącego cele. Najbardziej popularną i jedną z najlepszych metod wyznaczania celów, jest technika SMART. Zgodnie z nią każdy z naszych celów zawodowych powinien być:

  • Specific – jasno określony, przejrzysty i konkretny (np. jestem młodszym specjalistą ds. obsługi klienta, chcę awansować na stanowisko starszego specjalisty ds. obsługi klienta)
  • Measurable – możliwy do zmierzenia, aby można było ocenić stopień jego wykonania (np. cel zostanie osiągnięty kiedy podpiszę aneks do umowy odnośnie mojego awansu na stanowisko starszego specjalisty ds. obsługi klienta)
  • Achievable – osiągalny (np. cel ten jest możliwy do osiągnięcia ponieważ dobrze wypełniam obowiązki młodszego specjalisty i rozwijam się na szkoleniach specjalistycznych dotyczących obsługi klienta)
  • Related – powiązany z misją życiową (np. zawsze chciałem być opiekunem klienta, pracować z ludźmi)
  • Time bound – określony w czasie (np. awansuję na stanowisko starszego specjalisty ds. obsługi klienta w ciągu 3 miesięcy)

Dodatkowo, bardzo istotne jest by cele określić w czasie. Podzielić je należy na:

  1. a) krótkookresowe, czyli operacyjne, obejmujące działania w ciągu najbliższego roku;
  2. b) średniookresowe, czyli taktyczne, dotyczące działań w okresie od 1 roku do 5 lat;
  3. c) długookresowe, czyli strategiczne, obejmujące okres powyżej 5 lat.

4.Wybór metod realizacji celów

Ustalone podstawy mamy już za sobą. Teraz należy pomyśleć nad metodami realizacji celów. Należą do nich różne aktywności umożliwiające zdobycie i rozwój kompetencji, np.: kursy, szkolenia, studia, specjalistyczne certyfikaty, wolontariat, działalność w organizacjach branżowych itp. Na tym etapie znów warto udać się do psychologa w firmie, bądź specjalisty ds. zasobów ludzkich, który będzie miał możliwość pomóc nam w doborze metod.

  1. Opracowanie planu kariery

Plan naszej kariery możemy opracować sami, bądź za pomocą naszego menedżera oraz specjalisty ds. zasobów ludzkich. Warto spisać kolejne kroki w realizacji ścieżki kariery i weryfikować poszczególne etapy ich realizacji. Ten sposób pozwoli nam na sprawdzenie jaki działania możemy jeszcze podjąć.

Plan winien zawierać następujące elementy:

  1. Nasza misja
  2. Nasze cele zawodowe
  3. Stanowiska pracy chronologicznie prezentujące kolejne awanse poziome lub pionowe
  4. Metody realizacji celów
  5. Horyzont czasowy – długość całej kariery oraz okresy osiągania poszczególnych etapów

 

  1. Rozmowa z przełożonym

Aby dokonać mądrego wyboru odnośnie przebiegu ścieżki kariery, potrzebujemy zdecydować, jakie czynniki są dla nas najważniejsze w pracy i wybrać opcję najbliżej odpowiadającą tym wymaganiom. Przełożony powinien być osobą, która pokaże nam jakie opcje wyboru ścieżki kariery mamy, a także znając nasze mocne i słabe strony zasugeruje nam najlepszą opcję.

Poza tym należy pamiętać, że kreowanie drogi zawodowej to trwający przez całe życie proces nauki i rozwoju. Z pewnością konieczne będzie jego wielokrotne korygowanie, elastyczne dostosowanie do aktualnej sytuacji. Dlatego powinniśmy na bieżąco analizować przebieg swojej ścieżki kariery, obserwować, jak kształtuje się nasza wartość rynkowa i w którym kierunku powinniśmy podążać. Pamiętajmy również by korzystać z pomocy bardziej kompetentnych oraz bardziej doświadczonych w tej materii ludzi.

Senior na rynku pracy

Przygotuj się i wygraj etat bez względu na wiek! W czasie gdy rynek pracy jest rynkiem pracodawcy, a nie rynkiem pracownika zdobycie dobrej pracy graniczy z cudem. Zatem jeśli już udało się przygotować dobre dokumenty aplikacyjne, po przesłaniu których zostałeś zaproszony na spotkanie rekrutacyjne, postaraj się nie zmarnować tej szansy. Starannie się przygotuj w obszarach, na które masz wpływ.

Jeśli uwierzysz, że doskonale sobie poradzisz i odpowiednio przygotujesz się do rozmowy, zwiększysz swoje szanse na „wygranie” rekrutacji.

Zapoznaj się ze stroną internetową firmy i informacjami znajdującymi się na blogach i w prasie. Być może podczas rozmowy kwalifikacyjnej będzie odpowiedni moment, aby podzielić się spostrzeżeniami na ten temat. Swój strój przygotuj na dzień przed rozmową. Pamiętaj by dostosować go do wieku i sylwetki. Podczas rozmowy spodziewaj się konkretnych pytań. Trudne „murowane” pytania to np. „z jakich powodów rozstał się Pan/Pani z firmą x?” lub „w cv nie ujął pan/pani okresu od maja do grudnia 2001, czym się pan/pani zajmował/a w tym czasie?”

Rekruterzy zwracają uwagę na formę udzielania odpowiedzi. Staraj się płynnie i pewnie odpowiadać na pytania. Jeśli nie masz jednak dobrej odpowiedzi na zadane pytanie możesz odpowiedzieć, że nie jesteś w stanie teraz podać szczegółów, ale jeśli to konieczne uzyskasz informacje i odpowiesz.

Niech sposób odpowiedzi na pytanie nie zdradzi Twojego wahania czy braku precyzyjnych informacji. Rekruter nie zawsze jest „branżystą”, który zna się na wszystkim. Staraj się mówić krótko i zwięźle. Zbyt długie wypowiedzi mogą sugerować niewiedzę, lub chęć wybrnięcia z trudnej sytuacji słowotokiem.

Zadbaj o należyty wygląd. Bo choć nie szata zdobi człowieka, to o całej rozmowie przesądzą pierwsze 2-3 minuty spotkania. ABC wymagań dla kandydata idącego na spotkanie rekrutacyjne to: czyste ubranie, wyglansowane buty, czyste ręce, zadbane paznokcie, w przypadku pań, delikatny makijaż. Jeśli posiadasz tatuaże i nie aplikujesz do firmy, w której są one elementem wizerunku i trendu (np. studio tatuażu), lepiej ich nie eksponuj.

Pamiętaj o uśmiechu. Uśmiech zjednuje ludzi. Również na spotkaniu rekrutacyjnym możesz w ten sposób pozyskać sympatię konsultanta. Oczywiście uśmiech nie zastąpi kompetencji i wiedzy merytorycznej, ale szczery i serdeczny, na pewno doda Ci kilka punktów na skali ocen kandydata.

Jeśli rekruter nie wskazuje Ci miejsca, które możesz zająć, zapytaj gdzie możesz usiąść. Jeśli jesteś osobą w średnim wieku, nie będziesz miał problemu zaliczeniem tego punktu. A jeśli jesteś na spotkaniu rekrutacyjnym pierwszy raz i może starasz się właśnie o pierwszą pracę, nie siadaj, zanim nie zostaniesz poproszony/a o zajęcie wskazanego miejsca.

Jeżeli „gospodarz spotkania” zaproponuje Ci coś do picia, skorzystaj. Prawdopodobnie będziesz dużo mówił/a. Woda lub inny napój zapewne się przyda.

Podczas rozmowy przyjmij postawę wskazującą na uważne słuchanie. Usiądź prosto, pochyl się lekko w kierunku rozmówcy, a stopy trzymaj na podłodze. Siedź prosto, ponieważ zbyt swobodna poza, może wydać się arogancka. Aby rozmowa przebiegała bez zakłóceń, pamiętaj, aby wyłączyć telefon komórkowy. Zwracaj uwagę na kulturę słowa i nie używaj wyrażeń slangowych. Postaraj się być kompetentną i czarującą osobą, której urokowi nikt się nie oprze. Powodzenia! 🙂

Wypalenie zawodowe – co trzeba o nim wiedzieć

Praca dla nas wszystkich powinna być źródłem zadowolenia, poczucia kompetencji i satysfakcji, a także może być czynnikiem podbudowującym psychiczną i fizyczną kondycję człowieka. W szczególnych przypadkach może stać się jednak źródłem braku zadowolenia, a nawet apatii i beznadziejności, co najczęściej powoduje poczucie niedostosowania i niekompetencji. Takie objawy mogą być pierwszym sygnałem do diagnozy wypalenia zawodowego.

Czym jest wypalenie zawodowe?

Wypalenie zawodowe, podobnie do stresu w pracy, staje się coraz bardziej powszechnym doświadczeniem wśród pracowników współczesnych organizacji. Coraz większy stres, który jest jego główną przyczyną, łączyć należy z rosnącą indywidualizacją naszego społeczeństwa i coraz większą liczbą narcystycznych jednostek, dążących do natychmiastowej gratyfikacji i nieustannie niezadowolonych. Co więcej, zmieniają się wzorce kariery, charakter pracy, relacje społeczne i klimat w organizacjach. Rośnie przy tym kompleksowość pracy – pracujemy więcej, dłużej, w szybszym tempie, bardziej intensywnie; zwiększają się wymagania dotyczące jakości naszej pracy. Stąd też nieustający stres związany z zagrożeniem utraty źródła zarobków, a także faktem czy zwyczajnie podołamy ilości pracy.

To, czy pracownika może dotknąć syndrom wypalenia, zależy od układu wielu czynników osobistych i środowiskowych. Jako szczególnie ważne w budowaniu tego negatywnego zjawiska wymienia się:

  • stawianie sobie zbyt wysokich wymagań przy niewielkich możliwościach wpływu na sytuację;
  • działania niezgodne ze swoimi wartościami;
  • defensywną postawę wobec trudności, wyolbrzymianie porażek;
  • brak lub małą dbałość o swoje ciało, złą dietę, brak aktywności fizycznej;
  • zbytni perfekcjonizm i nadodpowiedzialność;
  • zaniedbywanie lub zaniechanie rozwoju zawodowego;
  • brak partnerskich relacji i systemu wsparcia;
  • brak lub nieumiejętna organizacja czasu prywatnego i czasu pracy.

Sygnały ostrzegawcze

Ważnymi sygnałami ostrzegawczymi wskazującymi na zjawisko wypalenia mogą być między innymi:

  • subiektywne poczucie przepracowania, brak chęci do pracy;
  • niechęć wychodzenia do pracy;
  • poczucie izolacji, osamotnienia;
  • postrzeganie życia jako ponurego i ciężkiego;
  • negatywne postawy wobec pracowników i wobec klientów;
  • brak cierpliwości, drażliwość, poirytowanie na gruncie rodzinnym;
  • częste choroby;
  • negatywne, ucieczkowe, a nawet samobójcze myśli.

 Przebieg procesu wypalenia zawodowego

  1. Pierwszy stopień – tak zwane stadium ostrzegawcze, charakteryzuje się uczuciem przygnębienia oraz irytacji. Na tym etapie mogą pojawić się ustępujące bóle głowy, przeziębienia, kłopoty ze snem. Powrót do prawidłowego, optymalnego funkcjonowania na tym etapie nie jest jeszcze skomplikowany. Zazwyczaj wystarczające jest zmniejszenie obciążenia pracą, krótki wypoczynek, hobby. Dlatego bardzo istotne jest, by zdiagnozować te objawy u siebie już na początku.
  2. Charakterystycznymi objawami drugiego stadium syndromu wypalenia zawodowego są: gorsze wykonywanie zadań, częste wybuchy irytacji, brak szacunku i wręcz pogardliwa postawa wobec innych osób. Interwencja na tym etapie wymaga już większego wysiłku i bardziej zdecydowanych kroków. Może okazać się, że niezbędny będzie znacznie dłuższy urlop, regeneracja sił przez oddanie się czynnościom niezwiązanym z pracą a sprawiającym przyjemność (hobby). Istotny jest też udział osób trzecich, np. odpoczynek w gronie przyjaciół.
  3. Chroniczność syndromu to trzeci etap. Następuje pełny rozwój objawów fizycznych i psychicznych, zagrożeniu ulega tu również cała struktura osobowości. Objawy zespołu wypalenia zawodowego dotykają zarówno emocjonalnego, jak i fizycznego, a także społecznego funkcjonowania jednostki. Typowymi objawami dla tego stadium są poczucie osamotnienia, liczne kryzysy pojawiające się
    w rodzinie, małżeństwie czy gronie przyjaciół, depresja, nadciśnienie czy wrzody. Wypalenie zawodowe na tym etapie bardzo wyraźnie dotyka nie tylko osobę poszkodowaną, ale również członków rodziny, przyjaciół, współpracowników. Najczęściej wymagana jest już profesjonalna interwencja psychoterapeuty.

W sytuacji gdy zaczynają się pojawiać symptomy wypalenia zawodowego możemy zareagować na wiele różnych sposobów. Niektórzy poddają się i nie podejmują żadnych działań. Inni rzucają się w wir zmian i czasami pochopnie podejmują decyzję o zmianie pracy. Wydaje się, że najbardziej konstruktywnym jest podejście traktujące wypalenie zawodowe jako wyzwanie do poszukiwania osobistej siły. Może okazać się to dobrą okazją do przewartościowania sposobu życia, przyjrzenia się własnym celom życiowym i zrobienia planu ich osiągania czy choćby znalezienia najlepszych dla siebie sposobów radzenia sobie ze stresem.

Jak możesz zapobiec wypaleniu zawodowemu?

  • Wyznaczaj sobie realistyczne, jasno określone cele;
  • Pamiętaj o konieczności zapewnienia sobie odpoczynku, prowadzącego do regeneracji sił, do relaksu;
  • Nie traktuj spraw zawodowych osobiście;
  • Dbaj o swój potencjał, który jest Twoim najważniejszym, najcenniejszym narzędziem pracy;
  • Staraj się być elastyczny patrz na problem z różnych perspektyw;
  • Bądź świadomy swoich braków i akceptuj ograniczenia;
  • Dbaj o własne ciało ćwicz tak, jak potrafisz, wypoczywaj, utrzymuj dietę;
  • Pamiętaj, że istniejesz również poza pracą;
  • Pamiętaj, że objawy zmęczenia, stresu dotyczą każdego, rozmawiaj o tym z innymi.