Oswoić chorobę: Choroby układu krążenia

Dzisiaj z cyklu oswoić chorobę poruszymy temat chorób układu krążenia.Wciąż to właśnie te schorzenia są najczęstszą przyczyną zgonów w Polsce, ale także w innych krajach świata. Pomimo rozwoju medycyny, diagnostyki i ogólnego rozwoju cywilizacji zaburzenia krążeniowe mają się dobrze i są realnym zagrożeniem. Paradoksalnie przyczyną jest nasze rozwinięte środowisko życia. Przedstawimy Wam najczęstsze choroby układu krążenia, profilaktykę oraz leczenie.

Choroby układu krążenia – przyczyny

Układ krążenia robi się szczególnie podatny na choroby po 40 roku życia. Ryzyko wzrasta jeżeli jesteśmy obciążeni rodzinnie, tzn. jeżeli choroby układu krążenia występowały w naszej rodzinie np. u rodziców. Medycyna wyróżnia kilka najważniejszych czynników ryzyka:

  • palenie tytoniu
  • brak (lub znikoma) aktywność ruchowa
  • stres, nerwica, depresja i inne czynniki psychologiczne
  • zła dieta (jedzenie byle czego, byle gdzie, w pośpiechu i nieregularnie)
  • nadwaga i otyłość
  • zaawansowany wiek (im starsza osoba, tym większe prawdopodobieństwo wystąpienia choroby układu krążenia)
  • podwyższony poziom cholesterolu
  • nietolerancja glukozy (stan przedcukrzycowy)
  • płeć męska

Ryzyko zwiększa się znacznie jeżeli w naszym życiu występuje kilka czynników naraz.

Nadciśnienie tętnicze

Jedna z najczęstszych chorób układu krążenia. Charakteryzuje się podniesieniem ciśnienia krwi powyżej granic normy. Objawy wskazujące na ryzyko pojawienia się nadciśnienia są bóle głowy (szczególnie po przebudzeniu się), zawroty głowy, kołatanie serca, duszności, nadmierne pocenie się, często również bezsenność. Po zaobserwowaniu objawów należy niezwłocznie udać się do lekarza pierwszego kontaktu. Przy nadciśnieniu o ciężkim lub dużym stopniu rozwoju leczenie farmakologiczne jest wdrażane niezwłocznie. W pozostałych przypadkach przed włączeniem leków zaleca się pacjentowi zmianę stylu życia, diety.

Choroba wieńcowa

Choroby układu krążenia to również schorzenia, w których serce nie jest dostatecznie zaopatrywane w krew. Zaliczamy do nich tzw. chorobę wieńcową. Charakterystycznym objawem tego schorzenia są bóle i ucisk w klatce piersiowej (na wysokości mostka), szczególnie pojawiające się w sytuacji stresowej, podczas wysiłku. Mogą również pojawić się duszności. Pierwszym krokiem w leczeniu choroby wieńcowej jest zastosowanie metod niefarmakologicznych:

  • wdrożenie aktywności fizycznej (3 x w tygodniu po conajmniej 30 min.)
  • zmniejszenie masy ciała (jeśli występuje nadwaga)
  • w przypadku palaczy zerwanie z nałogiem
  • zmiana diety (zmniejszenie ilości spożywanego tłuszczu i cukrów na rzecz warzyw, owoców, ryb, chudego mięsa)
  • regularne kontrole u lekarza.

Dopiero, gdy powyższe metody zawiodą należy rozpocząć leczenie farmakologiczne, które jest bardzo złożone i powinno być prowadzone pod ścisłą kontrolą lekarza.

W przypadku dalszego postępowania choroby wykonuje się zabiegi kardiochirurgiczne, jak np. bypassy.

Niewydolność serca

O niewydolności serca mówimy wtedy, gdy serce nie ejst w stanie zaopatrzyć w tlen i składniki odżywcze naszego organizmu. Podstawowym objawem tej choroby są obrzęki, również powiększenie obwodu brzucha, zmęczenie, duszności, suchy kaszel, utrata masy ciała.

Niewydolność serca jest wynikiem nadużywania alkoholu, ale także nadciśnienia, zawału serca, wad wrodzonych.

Leczenie rozpoczyna się od usunięcia przyczyny niewydolności, a następnie wdrażane jest leczenie farmakologiczne.

Zawał serca

Zawał serca to jedna z najczęstszych chorób układu krążenia, która dotyka w ciągu roku kilkadziesiąt tysięcy osób. Jest to choroba nagła, bardzo często prowadząca do śmierci.  Przyczyną zawału jest odcięcie dopływu krwi do serca w jednej z tętnic sercowych. Na skutek tego niemal natychmiast rozpoczyna się proces obumierania danego obszaru mięśnia sercowego, do którego nie jest dostarczany tlen oraz krew.

Objawami zawału serca są: silny ból w klatce piersiowej, duszności, pocenie się, uczucie pieczenia w obrębie przełyku i klatki piersiowej. Bardzo ważne jest aby przy zaobserwowaniu objawów natychmiast wezwać pomoc lekarską. Ułożyć chorego w wygodnej dla niego pozycji, podać aspirynę (w przypadku astmatyków nie jest ona wskazana), otworzyć okno aby zapewnić dostęp świeżego powietrza. Każdy przypadek zawału serca kończy się hospitalizacją, podczas której obierany jest kierunek leczenia i dalszego postępowania po wypisie ze szpitala. Warto pamiętać, aby po zawale serca oszczędzać się, prowadzić zdrowy tryb życia, prawidłowo się odżywiać i być pod stałą kontrolą lekarza.

Choroby układu krążenia to znacznie więcej jednostek chorobowych. Nie chcemy o nich wszystkich pisać. Pamiętajcie po prostu o profilaktyce i zadbajcie o swoje serca bez względu na wiek! Zdrowy tryb życia, skuteczna redukcja stresu, zdrowa dieta są kluczowe w zapobieganiu chorobom serca. Lepiej zapobiegać niż leczyć!

Zimowe urazy

Za oknem od kilku dni zima. Ze śniegiem czy bez – zimowe urazy są najczęstszą przyczyną wizyt na pogotowiu. Na jakie zimowe urazy jesteśmy narażeni? A jak już nas dopadną to jak sobie ułatwić życie podczas rekonwalescencji? O tym dzisiaj.

Zimowe urazy – czyli co?

15 centymetrowa, 2 centymetrowa warstwa śniegu lub jego brak , czy dodatnie temperatury nie oznaczają, że unikniemy typowych dla sezonu zimowego urazów. Pogoda jest w tym okresie zmienna i rano może nas zaskoczyć przymrozek ze śliską nawierzchnią chodników i ulic. Opady deszczu, cienka warstwa mokrego śniegu, zamarznięty śnieg – to wszystko również sprawia, że nawierzchnia staje się śliska i potencjalnie niebezpieczna. Szczególnie narażeni na zimowe urazy są ludzie starsi, których koordynacja ruchowa jest gorsza, siła mięśni i szkieletu słabsza, a równowaga zaburzona.

Najczęściej dochodzi do upadku,  spadnięcia ze schodów, poślizgnięć. Skutkiem są otarcia, obicia tkanek miękkich, zwichnięcia, skręcenia stawów, ale również złamania. Najczęściej dochodzi do złamania nadgarstków, przedramion, kręgosłupa, żeber, czy kości udowej. Często również dochodzi do naciągnięć ścięgien lub więzadeł. Przy upadku z wysokości lub bezpośrednim upadku na głowę może dojść do wstrząśnienia mózgu.

Jak sobie radzić po doznaniu urazu?

Po pierwsze należy sprawdzić czy możemy ruszać kończynami, czy wystąpiło złamanie, złamanie otwarte, otwarte rany, zawroty głowy. Jeżeli któryś z tych objawów zaobserwujecie u siebie lub u poszkodowanego należy wezwać pogotowie. Jeżeli ból będzie nasilał się z upływem czasu, lub zauważycie narastający obrzęk również należy zgłosić się do lekarza.

Leczenie urazów

W przypadku złamań leczenie polega na uśmierzaniu bólu i unieruchomieniu złamanej kończyny w gipsie. Oczywiście, gdy mamy do czynienia ze złamaniami otwartymi lub złamaniami z przemieszczeniem konieczne może być nastawianie kości lub operacja chirurgiczna. Kilkutygodniowe unieruchomienie z gipsem może komplikować wiele prostych czynności dnia codziennego. Warto skorzystać ze specjalnego ochraniacza na gips, dzięki któremu można bardziej komfortowo wziąć prysznic.

ttps://zyjlatwiej.pl/ochraniacze/121-ochraniacze-do-kapieli-deluxe.html

Taki ochraniacz można zastosować również na bandaż czy opaskę elastyczną w przypadku zwichnięć.

https://zyjlatwiej.pl/lazienka/122-ochraniacze-do-kapieli.html

https://zyjlatwiej.pl/ochraniacze/227-ochraniacze-do-kapieli.html

Ochraniacze występują w różnych długościach, dzięki temu można dobrać je do własnych potrzeb.

Jeżeli na skutek upadku ucierpiały nadgarstki i nie można ich nadwyrężać warto sięgnąć po pomoce do otwierania słoików, puszek. Znajdziecie je tutaj: https://zyjlatwiej.pl/10-otwieracze

Pamiętajcie o bezpieczeństwie. Jeśli Wy lub Wasi bliscy (szczególnie seniorzy) nie czujecie się pewnie podczas gorszej pogody zimą ograniczcie wychodzenie z domu do niezbędnego minimum. A seniorom pomóżcie chociażby w  zakupach.  Przed nami jeszcze tylko kilka tygodni zimy – warto przywitać wiosnę na spacerze a nie z nogą w gipsie!

Rozpieszczanie wnuków

„Dziadkowie są od rozpieszczania, a rodzice od wychowania” – któż z nas nie słyszał tego powiedzenia? Wielu rodziców zadaje sobie to pytanie obserwując jak dziadkowie obsypują swoje wnuczęta upominkami, słodyczami i są dużo bardziej pobłażliwi niż rodzice.  Rozpieszczanie wnuków jest naszym tematem tuż przed Dniem Babci i Dziadka.

Rola rodziców a rola dziadków

Rodzice odczuwają w stosunku do swoich dzieci ogromną odpowiedzialność. Nie ma w tym nic dziwnego, przecież to od nich zależy jakim człowiekiem będzie ich dziecko gdy dorośnie. Są także odpowiedzialni za zdrowie swoich dzieci, ich edukację, warunki życiowe. Jest to nawet uregulowane w Konstytucji. Wiedzieliście?

Będąc odpowiedzialnym za ukształtowanie tego nowego, młodego życia rodzice korzystają z porad specjalistów, czytają podręczniki, wypracowują swoje własne metody, podejście i poglądy na dziecko. Oczekują, że otoczenie będzie z nimi współpracować.

Dziadkowie, gdy pojawiają się wnuki odczuwają rodzaj miłości, którego nie da się porównać z czymkolwiek innym. To uczucie kompletnie bezwarunkowe, bo pozbawione tej odpowiedzialności, oczekiwań świata zewnętrznego, Dziadkowie mogą po prostu być i cieszyć się z obecności swoich wnucząt. Niczego więcej ta beztroska relacja nie obejmuje. Wnuki są czystą przyjemnością, miłością.

STOP.  Zauważyliście już, gdzie pojawia się problem?

Rodzice oczekują, że otoczenie będzie z nimi współpracować.

Dziadkowie mogą po prostu być i cieszyć się z obecności swoich wnucząt.

Rodzice i dziadkowie to zupełnie inne kategorie i aby uniknąć spięć obie strony muszą współpracować.

Rozsądne wychowanie

Po pierwsze rodzice powinni jasno i otwarcie mówić dziadkom swoich dzieci o tym, jakie przyjęli zasady i metody wychowawcze.  Jeżeli babcia i dziadek nie zostali poinformowani, że ich wnuk lub wnuczka mają obowiązek sprzątania po sobie zabawek, będą ich w tym wyręczać w naturalny dla nich sposób.  Skąd mogli wiedzieć, że Wasze rodzinne ustalenie z dziećmi jest inne?

Po drugie rodzice powinni pamiętać, że dziadkowie kochają ich dzieci równie mocno i nie chcą dla nich źle. Warto więc bez obaw oddać czasem ster dziadkom, ufając ich doświadczeniu i trosce. A tym samym pozwalając na budowanie się tej wyjątkowej więzi między wnukami a dziadkami. Dla wyższej wartości warto czasem ugiąć nasze zasady i pozwolić dziecku na nadprogramowe lody, bajki z dziadkiem czy dłuższą zabawę wieczorem podczas pobytu u dziadków.

Po trzecie ze starszymi dziećmi rodzice mogę rozmawiać i wyjaśniać dlaczego w domu panują określone zasady, a u dziadkom dzieciom wolno trochę więcej. Bystry przedszkolak sam potrafi już zauważyć (i wykorzystać) te różnice. Można mu to w prosty sposób wyjaśnić.

Rozsądne rozpieszczanie wnuków

Dla dziadków rozpieszczanie wnuków jest okazywaniem miłości. Nie myślą o tym w kategoriach rozpieszczania i błędu wychowawczego.  Ale…

Po pierwsze dziadkowie powinni być otwarci i uważni na to co im przekazują rodzice w odniesieniu do dzieci. Szczególnie jeżeli dotyczy to istotnych dla wychowania spraw, np. jeżeli rodzice uczą dziecko kontrolowania swoich potrzeb fizjologicznych, dziadkowie nie powinni zakładać maluchowi pieluchy. Jeżeli rodzice wykluczyli dziecku z diety np. czekoladę z powodów zdrowotnych dziadkowie nie powinni nią karmić swoich wnuków. Warto słuchać rodziców również, gdy chodzi o zachowanie dzieci. To rodzice wiedzą o swoich dzieciach najwięcej i mogą podpowiedzieć, że gdy Krzyś się obraża trzeba mu dać czas na pobycie w samotności, albo gdy Zuzia stanowczo odmawia głaskania pieska nie warto na siłę namawiać, bo awantura gwarantowana (nie wspominając o budowaniu lęku przed psami).

Po drugie dziadkowie powinni każde odstępstwo od ustalonych przez rodziców zasad skonsultować z nimi. Nie należy niczego robić w tajemnicy przed rodzicami. Szczególnie nie warto namawiać dziecka do ukrywania prawdy – łamiemy w ten sposób nieco autorytet rodziców.

Oczywiście może się zdarzyć, że to dziecko namówi na coś swoich dziadków i będzie nalegało aby pozostało to tajemnicą. Ale nawet wówczas byłoby nie fair, gdyby rodzice nie zostali dyskretnie poinformowani. W końcu są odpowiedzialni za wychowanie swojego dziecka. Współpraca jest tu kluczowa.

Po trzecie  dziadkowie nie mogą zapominać, że ich zachowanie również wpływa na rozwój dzieci.  Dlatego warto czasem chwilę się zastanowić zamiast dać ponieść bezkrytycznie fali babcinej miłości. Jeśli konsekwencje wychowawcze nie są dobrym argumentem, to może zdrowotne? Np. zbyt duża ilość słodyczy może powodować zaburzenia trawienia, a zła higiena snu będzie obniżała odporność, koncentrację, podanie dziecku produktu, na który jest uczulone może doprowadzić nawet do hospitalizacji dziecka.

Słowo klucz to rozsądek.  Działa! Przetestowane na naszym synu i jego dziadkach 🙂

 

Odleżyny

Odleżyny to naturalnie nasuwający się problem, gdy myślimy o opiece nad przewlekle chorym w domu.  Dlatego w naszym cyklu “Chory w domu” poruszymy dzisiaj ten problem. Czym są odleżyny, jak powstają i jak im zapobiegać oraz leczyć.

Co to są odleżyny?

Odleżyny to rany powstające na skutek ucisku  części  ciała, gdzie kości leżą blisko powierzchni skóry. Tworzenie się odleżyn zaczyna się zaczerwienieniem, potem następuje zasinienie, pojawia się ból, w końcu  w miejscu zaczerwienienia skóra pęka. W konsekwencji powstaje rana, która może się pogłębiać i drążyć do kości.

Najczęściej odleżyny  powstają na skórze w okolicy potylicznej, na łopatkach, łokciach, kręgach, biodrach, kostkach, piętach, na skórze pokrywającej kość krzyżową. Mogą też powstać na uszach między fałdami skóry, na brzuchu, pod piersiami u kobiet, na narządach płciowych u mężczyzn.

http://zdrowie.gazeta.pl/

Miejsce powstania w dużej mierze uzależnione jest od pozycji w jakiej najczęściej leży chory. Dlatego tak istotna jest częsta zmiana ułożenia, a o ile jest to możliwe sadzanie go w wygodnym fotelu z wysokim oparciem. Pozycja siedząca zmienia bowiem  miejsce ucisku i ma pozytywny wpływ na krążenie.

Spotkaliśmy się z zaleceniem, by sposób ułożeni a chorego na łóżku zmieniać co 2 godziny w dzień, nocą zaś co 4 godziny. Na pewno częstotliwość  tych zmian w dużej mierze uzależniona jest od stanu chorego i  jego możliwości samodzielnej zmiany pozycji w łóżku. Dzisiaj na rynku mamy dostępne materace przeciwodleżynowe. Z pewnością mogą nas wesprzeć  w walce z odleżynami, ale nie zastąpią w tym całkowicie.

Co przyczynia się do powstawania odleżyn?

Do głównych „grzechów” należy zaliczyć przegrzanie, niedostateczną pielęgnacja skóry-  drażnienie jej przez kał, mocz i pot. Ale także niewłaściwe prześcielanie łóżka, uciskające fałdy i zmarszczki prześcieradła, podkładów, okruchy jedzenia, otarcia naskórka przez niewłaściwe przesuwanie basenu.

Jeżeli dodamy do tego :

  • zły stan ogólny chorego (wyniszczenie chorobą),
  • niedożywienie lub otyłość ,
  • osłabienie czucia bólu ,
  • cukrzycę (upośledzenie mikrokrążenia oraz zaburzenia czucia),
  • nietrzymanie moczu i stolca ,
  • współistnienie chorób takich jak miażdżyca, infekcje bakteryjne, depresja,
  • stosowanie leków (psychotropowych, uspokajających, przeciwbólowych),

ryzyko pojawienia się odleżyn znacznie wzrasta.

Rodzaje odleżyn

W literaturze spotykamy się z podziałem odleżyn w zależności od stopnia ich zaawansowania:

Stopień I – naskórek nie jest uszkodzony, tworzy się nieblaknący rumień na nieuszkodzonej skórze, czasem dochodzi do lokalnego ocieplenia, obrzęku, a także stwardnienia skóry lub nacieczenia.

Stopień II – dochodzi do powierzchownym zmian ubytkowych naskórka lub skóry. Zmiany nie osiągają pełnej grubości, mogą mieć formę otarć, pęcherzy, nadżerek lub pęknięć skóry. Czasem pojawia się martwica lub wysięk.

Stopień III – dochodzi do ubytku pełnej grubości skóry. Przyjmuje wygląd kraterowatego owrzodzenia z towarzyszącym uszkodzenia lub martwicą tkanek leżących głębiej. Zmiany nie przekraczają jednak błony, której zadaniem jest zewnętrzna osłona poszczególnych mięśni

Stopień IV – zmiany oprócz zajmowania pełnej grubości skóry, cechują się rozległymi zniszczeniami i martwicą dotyczącą również mięśni, ścięgien, torebek stawowych, a nawet kości.

https://medami.pl/

Odleżyny – profilaktyka

Aby zapobiegać powstawaniu odleżyn należy stosować kilka podstawowych zasad:

  • Utrzymanie ciała chorego w czystości- systematyczne i dokładne wykonywanie toalety, staranne obmywanie okolic intymnych  po zanieczyszczeniu , natłuszczanie miejsc narażonych na podrażnienie wydzielinami.
  • Zapobieganie uciskowi przez zmianę pozycji:

przez podkładanie kółka gumowego (żelowego) pod pośladki,
pięty, łokcie, potylicę; bądź stosowanie specjalnej poduszki przeciwodleżynowej, materaca  lub podpórki ułatwiające utrzymanie określonego ułożenia ciała;

-u osób przebywających na wózkach inwalidzkich umieszczanie  na siedzeniach poduszki silikonowej, wodnej lub żelowej. Pomocne mogą być również skóry owcze krótko strzyżone.

– dla osób długotrwale leżących zalecane są specjalne materace przeciwodleżynowe statyczne. Wykonane są z gąbki poliuretanowej, łusek gryki, mogą być również wypełnione wodą lub powietrzem. Umożliwiają one równomierny rozkład ciała na powierzchni. Obecnie dostępne są również materace dynamiczne zmiennociśnieniowe. Posiadają specjalne komory powietrzne, które na zmianę są napełniane i opróżniane.

Leczenie odleżyn

Podstawową sprawą jest oczywiście stosowanie opisanych powyżej zasad profilaktyki.

W przypadku odleżyn I stopnia należy chronić skórę przed wilgocią i tarciem. W tym celu nakłada się specjalne cienkie półprzepuszczalne błony poliuretanowe umożliwiające parowanie z powierzchni skóry.

Odleżyny II stopnia przepłukuje się izotonicznym roztworem chlorku sodu. W tym przypadku wilgoć sprzyja gojeniu się ran. Korzystny efekt wywiera nakładanie opatrunków okluzyjnych.

Odleżyny III i IV stopnia w celu oczyszczenia przepłukuje się solą fizjologiczną, stosuje się maści z enzymami proteolitycznymi, a także opatrunki hydrożelowe. W przypadku dużej ilości zmian martwiczych należy zaopatrzyć ranę chirurgicznie.  Z powodu ryzyka zakażeń można stosować preparaty na bazie jodu, sole srebra lub węgiel aktywowany. Nie zaleca się natomiast antybiotyków z powodu ryzyka rozwinięcia lekooporności.

Uwaga! W przypadku pojawienia się odleżyn zawsze należy zwrócić się do lekarza, pielęgniarki po poradę. Oni określą stopień odleżyny i wskażą nam odpowiednie środki i sposoby, dzięki którym najszybciej uporamy się z raną !